ਪੰਜਾਬ ਵਿਧਾਨ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਆਖਰੀ ਸਾਹਾ ‘ਤੇ

ਗੱਲ ਇਹ 1970 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਅਸੈਂਬਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਪੀਕਰ ਵਾਲ਼ੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲ਼ੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਕਿਆ! ਕੀ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਨਹੀ! ਕੁਝ ਗੁੱਸਾ ਜਿਹਾ ਵਿਖਾ ਕੇ ਮੈ ਬਿਨਾ ਰੁਕਿਉਂ ਹਾਲ ਦਾ ਬੂਹਾ ਖੋਹਲ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਬਾਹੋਂ ਫੜ ਕੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਜੁਰਅਤ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਗਵਰਨਰ ਦੀ ਗੈਲਰੀ ਵਿਚ ਸਜੀਆਂ ਕੁਰਸੀਆਂ ‘ਚੋਂ ਇਕ ਉਪਰ ਮੈ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਥੱਲੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਗਹੁ ਨਾਲ਼ ਤੱਕਿਆ ਤਾਂ ਸਦਾ ਤੋਂ ਉਲ਼ਟ ਮਾਹੌਲ ਬਿਲਕੁਲ ਹੋਰ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਸਿਆ। ਸਪੀਕਰ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਉਪਰ, ਸ. ਦਰਬਾਰਾ ਸਿੰਘ ਨਕੋਦਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਵਡੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਮੋਨੇ ਸੱਜਣ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਸਪੈਸ਼ਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਮਾਰਸ਼ਲ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਉਪਰ ਵੀ ਸਰਦਾਰ ਡੀ. ਐਸ. ਪੀ. ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕ ਚੰਗੇ ਸੇਹਤਮੰਦ ਡੀ. ਐਸ. ਪੀ. ਰੈਂਕ ਦੇ ਮੋਨੇ ਅਫ਼ਸਰ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਸਨ। ਮਾਰਸ਼ਲ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਤਾਂ ਸਹੀ ਪਰ ਕੀਤਾ ਕੁਝ ਨਾ। ਥੱਲੇ ਹਾਲ ਵੱਲ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰੀ ਤਾਂ ਮੈਬਰ ਵੀ ਆਮ ਨਾਲ਼ੋਂ ਥੋਹੜੇ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਕੁਝ ਵਡੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਲੀਨਸ਼ੇਵਨ ਹੀ ਦਿਸੇ। ਸਾਰਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਹੀ ਆਮ ਨਾਲ਼ੋਂ ਫਿੱਕਾ ਫਿੱਕਾ ਤੇ ਨਿਰਸ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ। ਫੇਰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ।